Deranged songs
Voor zijn ballet Star’s End, dat in september vorig jaar in première ging, gebruikte Jonathan Taylor het eerste deel van een compositie van David Bedford. Voor Deranged Songs gebruikt hij nu het tweede deel. De choreografie laat voortdurend verstoringen zien van bepaalde situaties: eenling tegenover groep, groepen onderling en paar tegenover paar. Aan het eind van het ballet worden deze verstoringen opgelost doordat de vier dansers en de vier danseressen bijna dezelfde bewegingen maken, tot elke beweging vervluchtigt.
Unterwegs
De onderscheiden delen van de beide versies Anton Webern’s opus 5 worden soms direct na elkaar gespeeld, wat voor de choreografie overeenkomstige situaties te zien geeft. Gerhard Bohner gaat van overwegend positieve gevoelens uit: elkaar helpen, klaar staan voor elkaar. Maar ook treden er situaties op als wachten, hopen, naar iets verlangen, twijfelen en vragen. Een tijd lang was het idee om met bewegingen een verhaal te vertellen Bohner niet sympathiek. Later kwam hij tot het inzicht, dat elke beweging tijd vraagt en dat er, als tijd verstrijkt, automatisch een stukje geschiedenis ontstaat.
Elegia
Een elegie is oorspronkelijk een dichtvorm (treur- of klaagzang) maar wordt sinds de achttiende eeuw ook vaak als muzikale vorm toegepast. Een voorbeeld is het derde deel van Bartok’s Concert voor Orkest, Pavane pour une infante défunte van Ravel en het eerste deel uit de Zesde symfonie van Sjostakovitsj, dat Jiri Kylián tot zijn ballet Elegia inspireerde. Elegia is een ballet voor zes paren, die verschillende stadia van het leven weerspiegelen, van de jeugd tot de volwassenheid. Een kenmerk van jong zijn is, dat men enthousiast kan zijn, dat men idealen heeft die ook de omgeving inspireren. Later, als de volwassenheid nadert heeft men vaak nog wel diezelfde gevoelens en idealen maar de energie neemt gaandeweg af om ze in daden om te zetten. Men mist de jeugdige stootkracht die nodig is om iets aan de omgeving te veranderen. Basisthema van Elegia is de medemenselijkheid, die in dit proces zo onontbeerlijk is. Aan deze medemenselijkheid heeft Jiri Kylián zijn ballet dan ook opgedragen.
data
di 15 juni 1976