De app telde de seconden af totdat een toon aanzwol die vervolgens moduleerde. Uit de speaker van één telefoon klonk het bescheiden maar uit vijftig of zestig mobieltjes werd het een zwerm. Zeker toen de eigenaren van die telefoons als een groep begonnen te bewegen vanaf één van de vijf startpunten waar componist Huang Ruo hen heen had gedirigeerd. Tijdens de muzikale wandeling naar Koninklijk Theater Carré voelde de stad als theater en vermengden de klanken van de stad zich met de muziek. Op de eindbestemming vond het echte collectieve moment plaats: de uitvoering van City of Floating Sounds in aanwezigheid van Zijne Majesteit Koning Willem-Alexander en Hare Majesteit Koningin Máxima.

City of Floating Sounds was de perfecte aftrap voor deze 79e festivaleditie, waarin vrijwel alles draaide om samen aandachtig luisteren. Associate artist Hildur Guðnadóttir moedigde ons steeds aan om onze pas te vertragen en onze concentratie te verdiepen, om open te staan voor het onverwachte, en zo meer begrip te ontwikkelen voor de wereld om ons heen. Geen overbodige luxe in een tijd die steeds harder wordt – zowel moreel als qua geluid. Tegenover de ‘move fast and break things’-attitude die wereldwijd allerlei kloven laat ontstaan, zette Guðnadóttir empathie die zacht is maar zeker niet zwak. 

Het hele festival was doordesemd van deze thematiek, die bijzonder goed aansloeg bij het publiek. Er is duidelijk behoefte aan Guðnadóttirs liefdevolle vertraging, die gezien kan worden als politiek statement maar dan gepresenteerd op indirecte en impliciete wijze. En zo kwamen er wel meer maatschappelijk urgente thema’s aan bod. Fake news en volksmennerij borrelden onder het oppervlak van A Trial. In When I Saw the Sea werd de moderne slavernij van het Libanese kafala-systeem aan de kaak gesteld. En vrouwelijke makers werden in de spotlight gezet in onder andere Qaqnas, met elektronica-avant-gardist Huba de Graaff en Naaz, in de ZaterdagMatinee-voorstelling Voices waarin de protestliederen van Hans Werner Henze uit 1974 een hedendaags antwoord kregen, en natuurlijk in de geluidsinstallatie van wegbereider Laurie Anderson die gedurende bijna het hele festival te beleven was. 

Het festival bood een evenwichtige mix van voorstellingen met een duidelijke politieke boodschap en voorstellingen waarin het publiek werd ondergedompeld of meegevoerd door klanken, bewegingen en emoties. Met een hecht en toch uitwaaierend programma wist het festival een breed en divers publiek te bereiken. Ook bij voorstellingen die zich niet makkelijk lieten omschrijven. Zo wist Honor, een lecture performance met een sterk kunsthistorische inslag, compleet uit te verkopen – en dat in de grote zaal van ITA, op een maandagavond. 

Met een gemiddelde zaalbezetting van ruim 80% en veel uitverkochte voorstellingen, kijken we terug op een succesvolle editie. Op 23 locaties waren 104 voorstellingen te zien, waarvan 14 coproducties, 2 eigen producties en 4 wereldpremières. Dit jaar maakten maar liefst 27 makers hun Holland Festivaldebuut. 

Gelukkig zien we steeds meer jongeren bij de voorstellingen, een succes dat mede op het conto mag worden geschreven van het HF Young-programma en de ambassadeurs van de HF Young Circle die met hun enthousiasme leeftijdsgenoten weten aan te steken. En met verschillende voorstellingen wisten we een specifiek publiek te trekken, zoals Brecht’s First Play en A Trial – after An Enemy of the People, die druk bezocht werden door de Chinese en Braziliaanse gemeenschappen. 

A Trial – after An Enemy of the People was een ‘special commission’ van het Holland Festival in samenwerking met de festivals van Edinburgh en Avignon. Die drie grote zomerfestivals delen hetzelfde oprichtingsjaar, 1947, en vieren volgend jaar hun 80-jarig jubileum. In dat kader hebben we dit jaar voor het eerst in bijna acht decennia samen een werk geproduceerd. En voor 2027 staat een nieuwe coproductie in de steigers. 

Nog een primeur was de samenwerking met PLT Theater Heerlen. A Possibility van Germaine Kruip, dat beschouwd kan worden als een – deels – visuele pendant van Guðnadóttirs aandachtige luisteren, werd zowel in Amsterdam als in Heerlen gepresenteerd. De coproductie past goed bij de ambitie van PLT om bijzondere, baanbrekende voorstellingen in huis te halen én bij die van het Holland Festival om ook buiten de Randstad festivalvoorstellingen te presenteren. 

De voorbereidingen voor de volgende editie zijn reeds begonnen. Over dit jubileumprogramma zullen we in de loop van komend jaar meer bekend maken. De openingsvoorstelling vindt plaats op 3 juni 2027 in Het Concertgebouw en het festival duurt tot en met 27 juni. 

Maar voor het zover is, wil ik allereerst alle makers, uitvoerenden, crews en partners  bedanken die deze 79e editie mede mogelijk hebben gemaakt. Onze speciale dank gaat uit naar Hildur Guðnadóttir die het festival enorm heeft verrijkt met zowel haar eigen werk en dat van anderen als alle conversaties die ze had met Meredith Monk, studenten, jonge componisten, makers en het publiek. Alleen met de volhardende steun van de subsidiënten, vele partners, particuliere vrienden en fondsen, evenals de locaties en inhoudelijke partners is het mogelijk het Holland Festival te organiseren en er een succes van te maken. Dank ook aan alle bezoekers voor het luisteren, het discussiëren en het begrijpen. En als laatste maar zeker niet minste wil ik het Holland Festival-team bedanken, voor de tomeloze energie, inzet en empathie waarmee ze weer een geslaagde editie hebben gerealiseerd. 

Emily Ansenk, directeur

Kunst is een krachtig medicijn zonder negatieve bijwerkingen. Dat betoogt Daisy Fancourt in haar vorig jaar verschenen boek Art Cure. Vooral podiumkunsten bieden volgens de Britse professor psychobiologie ontspanning en troost, een spiegel om jezelf beter te zien en een breekijzer om vastgeroeste ideeën los te wrikken waardoor je flexibeler en vrijer in het leven staat.  

Wie de theorie wilde testen kon de helende werking van kunst gedurende 26 dagen live ondergaan op het Holland Festival. In een tijd waarin de wereld steeds sneller lijkt te draaien en de verplichtingen zich opstapelen, stond deze editie in het teken van de aandachtvolle vertraging. In voorstellingen, workshops en gesprekken werden bezoekers uitgenodigd hun overkokende agenda even te vergeten en hun aandacht slurpende telefoon weg te leggen. Even stilstaan, het hoofd leeg maken, de ogen en oren wijd openzetten. En plots hoor en zie je details die je zou missen in het voorbijrazen. Maar ook de mensen om ons heen, die we in onze rat race soms dreigen te vergeten. 

De boodschap van vertraging resoneerde bijzonder goed bij jongere bezoekers. Maar ook festivalveteranen die zich nog een leven herinneren zonder digitale turbostand, omarmden hem van harte. Zo bood het festival een time-out van de jachtigheid, momenten om volledig in het hier en nu te zijn en de zintuigen optimaal te gebruiken. Zo ontstond er ruimte om ervaringen op te doen waarin één noot, één zin of één beweging een compleet universum kan bevatten. 

De transformatieve kracht van muziek 

'Muziek beweegt ons', vindt Hildur Guðnadóttir, associate artist van het Holland Festival 2026. 'Ze kan de ruimte veranderen waarin we ons bevinden en onze stemming beïnvloeden. Muziek kan transformeren wie wij zijn.' Dat geloof in muzikale kracht past Guðnadóttir toe als componist, cellist en zanger. Haar artistieke reikwijdte is ongekend groot. Zo schrijft ze voor orkesten en ensembles maar opereert ze ook op het snijvlak van experimentele popmuziek en hedendaags werk voor klassieke instrumenten. 

Guðnadóttir schreef ook de filmmuziek voor Joker (2019) en Tár (2022) die in Eye Filmmuseum werden vertoond als onderdeel van Hildur’s Movie Picks. In Gashouder in Cultuurpark Westergas werd het muzikale materiaal uit de HBO-serie Chernobyl live uitgevoerd. En iets verderop, onder de bomen van het Westerpark, werd op 21 juni Passing Remark uitgevoerd door conservatoriumstudenten. 

Guðnadóttir, die normaal geen lesgeeft, trok veel tijd uit voor gesprekken met de uitvoerende studenten. Oók nam ze veel tijd om tieners, twintigers en dertigers op verschillende momenten tijdens het festival uitgebreid te woord te staan over field recordings, dagboekfragmenten en alles wat het muzikantenbestaan met zich meebrengt. Voor bezoekers kwam die werkwijze het beste tot uiting in Where To From, Guðnadóttirs laatste en meest persoonlijke optreden in het festival. Ze deelde het podium met vrienden, voor wie ze op maat gemaakte partijen had geschreven. Net als in de uitvoering van Chernobyl werd de muziek begeleid door een lichtontwerp van Theresa Baumgartner. 

Geluidsestafette in het park

'Probeer zo comfortabel mogelijk te spelen”, instrueerde associate artist Hildur Guðnadóttir de conservatoriumstudenten die haar experimentele compositie Passing Remark op 21 juni uitvoerden in het Westerpark. Dat nam de spanning vooraf niet helemaal weg. Niemand had enig idee hoe deze ‘geluidsestafette’ zou uitpakken, waarbij groepjes musici telkens één noot spelen en moeten luisteren wanneer andere groepjes hun noot hebben gespeeld voordat ze weer aan de beurt zijn. 

'Omdat we hier niet voor konden repeteren, heb ik er vooral veel over nagedacht en gepraat”, vertelde Mathis Lenormand, een Franse tweedejaars student aan het conservatorium van Amsterdam. “Tijdens onze opleiding leren we vooral te luisteren naar onszelf. Maar de kunst van het luisteren naar anderen is iets heel anders.'

Volgens Marijn Simon, net als Lenormand trombonist en tweedejaars aan Codarts Rotterdam, zijn koperblazers wel gewend aan luisteren maar op een ander niveau dan in Passing Remark van ze wordt verwacht. 'In een orkest moet je je instrument in het geheel voegen, zodat de klanken mengen. Maar dat gaat niet heel bewust, het is meer impliciet. Wat ik ook mooi vind aan dit stuk is dat Hildur de schoonheid van koperinstrumenten laat horen. Vaak klinken die stereotiep hard, een beetje lomp, maar bij haar wordt het zacht en heel intiem.'

De trombones van Lenormand en Simon kregen op het grasveld gezelschap van hoorns, tuba’s en trompetten. In groepjes van drie of vier reageerden ze op hun collega’s verderop. In opperste concentratie probeerden ze te beoordelen in welk stadium de toon zich bevond. Het geklater van de fonteinen mengde zich er doorheen, net als het gegrom van een passerende motor en het kedeng-kedeng van een goederentrein. 

'Het was een rollercoaster, er gebeurde zoveel tegelijk”, vertelde Simon na afloop. “Pas halverwege viel alles op z’n plek. Op een gegeven moment hoorde ik rechts van mij een lage noot die verderop herhaald werd. Daar ontstond iets moois.'

'Het begin was inderdaad een beetje instabiel', beaamde Lenormand. 'We waren elkaar aan het zoeken, maar op een gegeven moment was de connectie er en voelde ik: dit is de bedoeling. De extra buitengeluiden waren in het begin wat afleidend maar dat ebde weg toen ik mezelf toeliet echt samen te spelen met de anderen.'

Dat aanpassingsvermogen is wat Guðnadóttir het interessantste vond aan deze voorstelling. 'Dat je de weg kwijt raakt, hoort bij het leven en ook hierbij. Hoe je weer opstaat is belangrijker dan hoe je struikelt. Het gaat niet om de noten maar om het sociale aspect van de uitvoering.'

In de stad, met de stad 

Met de muzikale wandeling die voorafging aan City of Floating Sounds was het Holland Festival in één klap aanwezig in de stad. Banieren en posters waren dagenlang zichtbaar, maar hierna was het festival echt begonnen. Ook de twee andere buitenvoorstellingen, Passing Remark in Westerpark en de door onweer vroegtijdig afgebroken projectie van Simon Boccanegra in Park Frankendael, maakten duidelijk: dit festival is in onderdeel van de stad.

En die stad beperkt zich niet tot het centrum en reguliere podia als Frascati en Muziekgebouw. Het festivalterrein strekt zich uit van Theater de Meervaart in Osdorp tot Hartwig Proxy in Zuid en Eye Filmmuseum in Noord. Onder de 23 locaties bevonden zich weer onorthodoxe plekken, waarvan sommige nieuw voor het Holland Festival. Zoals de voormalige Bijlmerbajes en Club RAUM in het Westelijk Havengebied. Of misschien wel de meest bijzondere: de 17e-eeuwse Molen van West, waar Laurie Anderson via een koptelefoon het hoofd van bezoekers binnenglipt terwijl zij uitkijken op de voorbij tuffende bootjes op de vaart en de voortjagende fietsers aan de overkant. 

Publiek als participant 

Kunst is pas af als ze wordt gezien en gehoord, anders is het niet meer dan een idee in het brein van de maker. Deze editie van het Holland Festival bood volop de gelegenheid tot actief kijken en luisteren. Bezoekers werden deelnemers en in zekere zin zelfs co-creators. Dat besef kwam een kwartier na aanvang van And Now I Know What Love Is net zo hard binnen als de pulserende bastoon die door de voormalige Bijlmerbajes stuiterde. Bezoekers zochten telkens een ander plekje om de in slow motion bewegende dansers beter te kunnen zien. Totdat ze zich realiseerden: wij zijn onderdeel van de choreografie! Onze ongecontroleerde bewegingen geven extra lading aan dit stuk over wanhopige individuen die elkaar proberen vast te houden en redden. 

And Now I Know What Love Is was niet de enige voorstelling die de bezoeker castte in een andere rol dan die van passieve toekijker. In Holobiont, de vijf uur durende viering van het queer zijn, zwierven bezoekers langs de dj-booth, een zithoek met kussens en een catwalk. Geen enkel hoekje bood ruimte voor afzondering en soms stond je overduidelijk in de weg van de artiesten. “Ongemak van de goede soort”, noemde een bezoeker het. Dat zullen de elf mensen die tijdens A Trial uit de zaal werden geplukt wellicht ook hebben gevoeld. Zij waren uitverkoren om in de jury plaats te nemen, om op het podium de zaak tegen de hoofdpersoon te beoordelen. 

De interactie tussen makers en bezoekers nam ook meer conventionele vormen aan. In Felix Meritis konden vragen worden gesteld aan Ali Chahrour, regisseur van When I Saw the Sea, die zei uit te kijken naar de dag dat het gesprek gaat over de artistieke inhoud in plaats van de oorlog in zijn vaderland Libanon. Inleidingen boden handvatten voor wat komen ging. En na afloop was er soms de mogelijkheid de kunstenaars te ontmoeten, zoals bij Qaqnas dat met z’n mix van Koerdische zang en hardcore avant-garde muziek zowel bewondering als verwarring oogstte. 

Die participatieve manier van kunst ervaren vergt een bepaalde mate van inlevingsvermogen. Bovendien reflecteren makers op de wereld vanuit een perspectief dat voor een Nederlands publiek misschien niet altijd direct te doorgronden is. Het gaat het Holland Festival juist om het leren kijken door de ogen van anderen. Dat is de empathie waar associate artist Hildur Guðnadóttir zo de nadruk op legde en die als een rode draad door het festival liep.

Professionals onder elkaar 

Voor de derde keer heeft het Holland Festival het Programmers Weekend georganiseerd. Ruim dertig deelnemers afkomstig van alle continenten wisselden ervaringen uit, bezochten samen voorstellingen en spraken met makers. De gesprekken leverden interessante inzichten op, die bevestigen dat de context waarbinnen festivals opereren soms heel erg kan verschillen. Zo hebben ze in Egypte helemaal geen moeite jong publiek te trekken maar laten vooral de ouderen het afweten. En is het in andere landen niet – zoals bij het Holland Festival - vanzelfsprekend dat de maker beslist hoeveel hij zijn publiek vooraf wil vertellen over eventueel provocerende elementen in zijn werk. 

Yasmeen Fahim van het D-CAF Festival in de Egyptische hoofdstad Caïro en Kathalisza Pandji van het Indonesian Dance Festival namen dit jaar deel aan de Festival Exchange. Sinds 2023 worden voor dit programmaonderdeel twee festivalmakers uitgenodigd om samen met de directeur en programmeurs voorstellingen te bezoeken, kennis uit te wisselen en hun netwerk uit te breiden. Voor Pandji was het zelfs een eerste bezoek aan een internationaal festival buiten haar eigen land, waardoor ze het als extra waardevol ervaarde. 

In het kader van het jaarlijkse Immerse-programma werd een groep van zes makers aan het begin van hun internationale carrière uitgenodigd om kennis te maken met het Holland Festival, de organisatie en het programma. Gedurende vijf dagen hebben ze samen voorstellingen bezocht en bediscussieerd. 

Holland Festival 2026 vond plaats dankzij de steun en betrokkenheid van vele fondsen, sponsoren en particuliere donateurs en alle enthousiaste bezoekers die zich openstelden voor nieuwe ervaringen en perspectieven. De fantastische makers en hun teams die zich aan deze 79e editie verbonden hebben, brachten vernieuwende en inspirerende voorstellingen, installaties, talks, debatten en kijkjes achter de schermen. Veel dank aan iedereen die meeging op avontuur en bijdroeg aan het festival.  

In aanloop naar het festival werden door het jaar heen bijzondere ontmoetingen georganiseerd voor onze Vrienden en Partners, waarbij zij andere festivalliefhebbers leren kennen en als eerste op de hoogte zijn van onze plannen. In juni is het jaarlijkse hoogtepunt: dan ontmoet iedereen elkaar tijdens het festival rondom voorstellingen en tijdens speciale programma’s.  

Gedurende 26 dagen waren er ontmoetingen op 23 locaties, te beginnen bij de feestelijke opening met muzikale wandeling door de stad die overging in een concert in Carré. Er waren rondleidingen achter de schermen bij het industriële en rauwe And Now I Know What Love Is in de Bijlmerbajes, bij de meeslepende geluids- en lichtervaring Chernobyl in de Gashouder en bij het glitterspektakel van Mirage in ITA. Met dank aan associate artist Hildur Guðnadóttir was het festival een oefening in luisteren, tijdens haar concerten én andere voorstellingen die daarom vroegen. De ultieme duisternis werd ervaren bij A Possibilty, de hemel kwam op aarde bij Spem in Alium en de zalen waar LACRIMA en A Trial – after An Enemy of the People werden opgevoerd zorgden voor verkoeling. En samen werd er genoten van verschillende vormen van podiumkunsten, in de wetenschap dat dit alles er niet had kunnen zijn zonder steun van Vrienden en Partners. 

Kleur aan de stad en de kalender 

De gastvrijheid. Dat vindt Marlène Zweedijk-Tjoe-Ny misschien wel het mooiste aan het Holland Festival – na de ‘waanzinnige producties waar ik grote bewondering voor heb’ natuurlijk. 'Al die medewerkers heten je meteen welkom, het voelt als een familie en het festival is echt ons feestje.' Zij bezoekt het festival al sinds de jaren 1970 en is al decennia Vriend. 'Toen ik na een tijdje in het buitenland weer terugkwam in Nederland, deed ik meteen weer fanatiek mee.'

Tamara Trotmans eerste festivalbezoek dateert ook van vijftig jaar geleden, toen ze als kind door haar ouders werd meegenomen. 'Die eerste ervaring maakte een enorme indruk', vertelt de begunstiger die net weer voor vijf jaar heeft bijgetekend. 'Het festival heeft sinds 2017 ook een persoonlijk tintje gekregen. Na de dood van mijn vader, die een enorme cultuurliefhebber was, gaan mijn zus en ik rond zijn sterfdag naar een Holland Festival-voorstelling.'

Voor Ilonka van den Bercken, die zelf directeur is van een theatergezelschap, is juni eigenlijk te druk. Maar ze komt toch. 'Want het festival kleurt de stad en de kalender. Daar draag ik als Vriend graag aan bij. Je hoeft eigenlijk niet eens van tevoren te weten waar je heen gaat. Dat voorstellingen hier geprogrammeerd staan, is al kwaliteitsstempel genoeg.'

Maar dat moet wel beschermd worden, vindt Philip Drost. Hij is al vier jaar Vriend omdat hij vindt dat 'cultuur onder druk staat en ondersteuning verdient'. A Trial was zijn hoogtepunt maar ook de Story-Gami workshop door Ossama Helmy scoorde hoog. 'Ik wilde daarna meteen aan de slag met creatieve dingen. Want zo werkt het: cultuur zorgt voor verlichting in je hoofd en scherpt het denken.'

Onze Partners 

Heel veel dank aan Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, Amsterdams Fonds voor de Kunst, Ammodo Art, Fonds 21, Hartwig Art Foundation, ELJA Foundation, Art Foundation Mentor Lucerne, Zadelhoff Cultuurfonds, Brook Foundation, the loveworms commission, Ambassade van Brazilië in Den Haag, Institut français des Pays-Bas, Freek en Hella de Jonge Stichting, de Zwitserse Ambassade in Nederland, British Council, Gemeente Amsterdam, Helstone Fonds, Nationales Performance Netz, De Nederlandsche Bank, Reset ICT, Het Zwarte Fietsenplan, OMRT, No Risk, Rabobank ClubSupport, Hotel Casa Amsterdam, WestCord Art Hotel Amsterdam, Automobielbedrijf Van Vloten, Lemming Film, Molen van West, Something & Nothing.

Onze Vrienden

Speciale dank aan onze Governors, Hartsvrienden, Beschermers, (Jonge) Begunstigers, Liefhebbers en de HF Young Circle van het Holland Festival, en alle bezoekers die bij het kopen van hun tickets een donatie hebben gedaan. 

Governors

Ronald Bax en Frank Lunenburg, Rob Defares, Arent Fock, Astrid Helstone en Diederik Burgersdijk, J. Kat en B. Johnson, Wim Pijbes (Droom en Daad), Françoise van Rappard-Wanninkhof, Familie Strieder-Dorothea, Tom de Swaan

Governors die anoniem wensen te blijven.

Hartsvrienden

B. Amesz & E. Boswijk, G.J. van den Bergh en C. van den Bergh-Raat, Mavis Carrilho, Jeroen Davidson en Frederike Meijer, Bernard en Ineke Dijkhuizen, Nienke van den Hoek en Alexander Ribbink, Isaäc en Francien Kalisvaart, Kristine Kohlstrand, Roland Kupers, Cees Lafeber en Seth Josephs, H.J. ten Have en G.C. de Rooij, Anthony en Melanie Ruys, Coen Teulings en Salomé Bentinck, Patty Voorsmit, Sabine Vroom, Wolbert en Barbara Vroom-Cramer

Hartsvrienden die anoniem wensen te blijven.

Beschermers

R.F. van den Bergh, Frans en Dorry Cladder-van Haersolte, Jacqueline Cramer, Gerard Dekker, J. Docter en E. van Luijk, L. Dommering-van Rongen, Philip J.J. Drost en Youri Zomerdijk, Jolanda Drukker Murray, Marianne Eisma, E.L. Eshuis, Carolien Gehrels en Fina Hilverts, Emmerique Granpré Moliere, Meike Hartelust & Just In 't Velt, Mabel en Jeroen van Hessen-Ansenk*, Jeroen van Ingen, Paul en Saskia Laseur, Ton en Jannie Liefaard-van Dijk, A. van der Linden-Taverne, Jan Willem Meeuwis, E. Merkx, H. Nagtegaal, Paul Nielen en Vera Wiersema, Ben Noteboom, Henriette van Notten, G. van Oenen, Frederieke Sanders & David van Traa, Joanne Schouten en Kay Bing Oen*, Lisette Schuitemaker en Jos van Merendonk, Ingeborg Snelleman en Arie Vreugdenhil*, Harmina Snoodijk en Dick Nijland, Mai Spijkers, P. Wakkie, O.L.O. en Tineke de Witt Wijnen-Jansen Schoonhoven

Beschermers die anoniem willen blijven.

* extra bijdrage

Begunstigers

Frank Ansenk, Julius Ansenk, Harold Ansink*, Nigel Bagley and Lorraine Dean, Lodewijk Baljon en Ineke Hellingman, Ilonka van den Bercken, Pietro Bertazzi, Ellen Birnie, Sara Bletz en Stephan Vorst, Femke Blokhuis, Jasper Bode, Mariëtte Bode, Norbert Bode, K. Bodon, Onno Bosma, Bart Breederveld, G. van Capelleveen, Danielle Caroline Cath, Marie Hélène Cornips en Dick Havenaar, Prof. Cees Dam - in memoriam, Henriette Daniels, J. Dekker, M. Doorman, Sylvia Dornseiffer, Mark Elstgeest, Ruud Emous, Monica Galer, Caroline van Gelderen, E. de Graaff- Van Meeteren, Roos Groeneveld- Ansenk, S. Haringa, Ann van der Haven, Annelies Heidstra en Renze Hasper, Hagar Heijmans, B. Heijse, Servaas Hensen, Vivien Hertogh, G. van Heteren, L. van Heteren, Julie Heyning - van Maanen, Fina Hilverts, S. Hodes, J. Hopman - in memoriam, J. Houtman, E. Hummelen, P. Jochems, Jan de Kater, R. Katwijk, Ytha Kempkes, Sue der Kinderen, Sander & Michiel, F. Klessens Godfroy, E. Kocken, Christine Koenigs, Aron Kovacs, E. de Kreij, Casper van der Kruk, Hilde Laffeber-Nicolaï, M. Le Poole, M. Leenaers, Annet Lekkerkerker, M. Levenbach, A. Ligeon, Hein en Martine ter Linden, T. Lodder, R. Mackenzie, Ron Mandos, E. van der Meer-Blok, Christa Meindersma, Lonneke G.C. Mertens, Erik Mol, Sija van Mourik, Gerbrand Van Nijendaal, Marjon Nooter, Kay Bing Oen*, Maryke van Oordt-Jones, P. Price, J. Rammeloo, Jet de Ranitz, Wessel Reinink, Richard van Remmen, Jan Willem Schenk, H. Schnitzler, G. Scholten, C.W.M.Schunck, Martita Slewe, P. Smit, Norman Smith, G. Smits, W. Sorgdrager en F. Lekkerkerker*, K. Spanjer, Frank en Judith Steeman, C.P.-M.H.-L. Tegelaar, A. Tjoa, M. Tjoe-Nij, Y. Tomberg, Aty Tromp, Tamara Trotman, Bart Truijens, Frank Uffen, M. Verhoeff-Neef, Marie-Christine Vink, Truus Visser, A. van Vliet, M.M. de Vos van Steenwijk, Wieneke van de Vrede, A. Wertheim, Willem Wester, Martine Willekens, E. E. Wolf en M. E. Otte, Michiel en Shirley van Wulfften Palthe, M. Yazdanbakhsh, Alexander Zeh, M.J. Zomer, P. van Zwieten en N. Aarnink

Begunstigers die anoniem willen blijven.

* extra bijdrage

Jonge Begunstigers

Aram Balian, Rosanne Boermans, Quirijn Bongaerts, Pepijn Borgwat, Natalia Barbosa Eitel, Jasmin Farag, Shervin Fekri, Wouter van Herwaarden, Brendon Humble, Tim Klifman, Eva Moerbeek, Eerke Steller, Fernande van Tets, Esther van der Veldt, Sheila Verdegaal, Martha Visser, Lonneke van der Waa

Jonge Begunstigers die anoniem willen blijven.

Liefhebbers

Alle 624 Liefhebbers.

 
Word Vriend en beleef meer! 

Het is niet vanzelfsprekend dat er een festival is zoals het Holland Festival, waarin kunst ons laat reflecteren op de wereld en ons verbeeldingskracht en verbondenheid geeft. Als je kunt, word dan ook Vriend of Partner van het festival. We hebben je nodig en verwelkomen je graag. Je bent al Vriend vanaf € 55 per jaar. Meer informatie vind je hier.