In 1980 was Schippers te gast op het Holland Festival, waar hij met Elly, of het beroemde stuk het festival opende in Koninklijk Theater Carré. De tweeëneenhalf uur durende voorstelling en uitzending op de VPRO over een vrouw op zoek naar de zin van het bestaan was een gebeurtenis vol acteurs, musici, amateurs, toneelmeesters en dansers. Wie in de zaal zat, miste de live uitzending met het rep en roer rond Carré. Wie thuis zat, miste een unieke muziektheatervoorstelling.
Hij zei zelf over de opening: 'Het bestaat uit elementen van muziek, theater en ballet en ik hoop daarin als katalysator te werken. De handeling wordt letterlijk van de wijs gebracht door mij, in casu Jacques Plafond and his Plafonnières. Het live-element, dat het zich gewoon voltrekt, is ontzettend belangrijk. Het is eigenlijk een televisiestuk, waarin de opening van het Holland Festival voorkomt.'
De opening is terug te zien in de schatkamer van Beeld & Geluid.
In 1982 was hij met de Instant Composers Pool op het festival als tekstschrijver voor Is er nog een naam (Duitse Gordijnen), geïmproviseerd theater waarover het programmaboekje meldde: ‘Sinds 1972 rommelt de Instant Composers Pool in de marge van deze vraag middels manifestaties vol rarigheid die één keer per jaar ongeveer een week in beslag nemen. Het talent van Wim T. Schippers op het gebied van dingen verzinnen in eenzelfde tempo als een saxofoonsolo van Benny Carter laat zich al jarenlang mooi verbinden met de ambiance van de ICP.’
In de decennia daarna heeft hij veel verschillend werk gemaakt, waarbij soms Kamervragen gesteld werden, zoals bij Going to the dogs, een werk voor zes herdershonden in de Amsterdamse Schouwburg. Zijn laatste toneeltekst was Hoogwater voorheen Laagwater voor De Veenfabriek en Adelheid|Female Economy in 2015.
Het overlijden van Wim T. Schippers betekent het wegvallen van een van de meest kleurrijke en spraakmakende stemmen in de Nederlandse kunstwereld.